டன்கிர்க்

கிறிஸ்டோபர் நோலனின் ‘டன்கிர்க்’ திரைப்படத்தை இன்று பார்த்தேன். இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஜெர்மானியப் படை, நேசப்படைகளை பிரான்ஸில் உள்ள டன்கிர்க் துறைமுகத்தில் சுற்றி வளைத்தன. அங்கிருந்து இங்கிலாந்து வீரர்கள் தப்பி பிழைத்து தாய்நாடு திரும்பினர். வெற்றி தோல்வியின்றி திரும்பும் இந்த நிகழ்வை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டதே ‘டன்கிர்க்’ திரைப்படம். இத்திரைப்படத்தை ஏனைய இரண்டாம் உலகப்போர் சம்பந்தப்பட்ட படங்களிலிருந்து வித்தியாசப்படுத்தியிருப்பது, இது வெற்றியை பறைசாற்றவோ, இனப்படுகொலைகளை எடுத்துக்காட்டவோ இல்லை என்பது தான். dunkirk-poster நேசப்படைகள் சுற்றி வளைக்கப்படுவதில் ஆரம்பிக்கும் திரைப்படம், கப்பல்களில் வீரர்கள் திரும்புவது, ஜெர்மானிய படைகளின் வான்வழித் தாக்குதலை சமாளிப்பது, மக்கள் கப்பல்களில் வந்து வீரர்களைக் கூட்டிச் செல்வது என பயணித்து வாகை சூடாமல் தப்பி பிழைத்துத் தாய்நாடு திரும்பும் நாம் மக்கள் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது என கவலையுடன் நாடு திரும்பும் வீரர்களுக்கு மக்கள் தரும் உற்சாக வரவேற்புடன் நிறைவடைகிறது. நீர், நிலம், வானம் என மூன்று இடங்களில் ஆரம்பித்து அவற்றை ஒரு புள்ளியில் இணையுமாறு திரைக்கதை அமைத்து தொடுவானத்தைத் தொட்டுக் காட்டியிருக்கிறார். ஐமாக்ஸில் படத்தைப் பார்க்கும் போது, குண்டுகள் திரையரங்குக்கு உள்ளேயே வெடித்தது போலிருந்தது; மணல் முகத்தில் தெறித்து விழாதது தான் குறை. ‘டன்கிர்க்’ – வரலாறு மிகவும் முக்கியம்; நன்று.

Advertisements