சவன்துர்கா

சவன்துர்கா என்று முடிவு செய்வதற்கே சனிக்கிழமை சாயங்காலம் ஆகிவிட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை ஏழு மணிக்கு எட்டு பேர் பெங்களூரிலிருந்து கிளம்பினோம். வழியில் காலை உணவை சாப்பிட்டு விட்டு சவன்துர்கா போய் சேர ஒன்பதரை ஆகிவிட்டது. வழக்கமான வழியல்லாது, வேறு ஒரு வழியில் கொஞ்ச தூரம் ஏறினோம்; பின்னர் அது சரிப்பட்டு வராது என்று மேலேறிச் செல்பவர்களைத் தொடர ஆரம்பித்தோம். ஞாயிற்றுக்கிழமையாதலால் வழியில் ஏகப்பட்ட பேர் ஏறிக் கொண்டும், இறங்கிக் கொண்டும் இருப்பதைக் காண முடிந்தது; பாதையைக் கண்டுபிடிப்பதற்குத் தோதாக வழியில் பாறைகளில் அம்புக்குறிகளும் போடப்பட்டிருந்தால் வழி தவறிச் செல்வதற்கு வாய்ப்புகள் குறைவு. சில சாகசப் பிரியர்கள் வழக்கமான வழியில் செல்லாமல் செங்குத்தான, வழுக்கலான பகுதிகளில் ஏறவும், இறங்கவும் செய்கிறார்கள், அதற்கு அனுமதி இல்லாவிட்டாலும் கூட. ஆங்காங்கே புகைப்படங்களையும் எடுத்துக் கொண்டே உச்சியை அடைய மதியம் பன்னிரெண்டரை ஆகிவிட்டது. உச்சியில் அடிக்கிற காற்றில் ஆளே பறந்து விடுவோம் போல. அர்க்காவதி ஆறும், ஊரும் மேலிருந்து பார்ப்பதற்கு அருமையாக உள்ளன. அங்கிருந்த நந்திக்கு வணக்கம் வைத்து விட்டு, கொண்டு சென்ற நொறுக்குத் தீனிகளை காலி செய்து விட்டு, சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பின் இறங்க ஆரம்பித்தோம். ஒரு மணி நேரத்தில் சரசரவென இறங்கி விட்டு பெங்களூருக்குக் கிளம்பினோம். மிதமான தட்ப வெப்பநிலை, அவ்வப்போது லேசான மழைத் தூறல் என இதமான வானிலை.  ஒரு தடவை மலையில் ஏறி இறங்கினால் ~8 கி.மீ தூரம் இருக்கும். வரும் வழியில் மஞ்சின்பேலே அணையைப் பார்க்கலாம் என்றால் பொதுமக்களுக்கு அனுமதியை தடை செய்து நான்கு வருடங்கள் ஆகிறதாம்; பக்கத்தில் எங்கு நின்று பார்க்கலாம் என்றும் சொல்லி அனுப்புகிறார்கள். சவன்துர்கா – ஒருநாள் பயணத்திற்கும், மலையேற்றத்திற்கும் நீங்கள் தயாரென்றால் போய் வரலாம்.

Savandurga

Savandurga

Advertisements

Mission Peak

சனிக்கிழமை இரவு தான் அடுத்த நாள் காலை மிஷன் மலை உச்சிக்குப் போவது முடிவு செய்யப்பட்டது. ஞாயிறு காலை 8 மணி வாக்கில் நானும், பிரவீனும் ஓஹ்ளோன் கல்லூரியில் இருந்து நடையைக் கட்ட ஆரம்பித்தோம். மலையின் தோற்றமும், உச்சியைத் தொடவிருந்த தூரமும் முதல் இரண்டு கிலோமீட்டரைக் கடக்கும் வரை மலைப்பை ஏற்படுத்தின. தட்பவெப்பத்துக்கு தக்கவாறு உடல் தயாரானதும், வேறு வழியில்லை என்று கால்கள் ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்ததும் சிரமம் அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை, அடுத்தடுத்த கிலோமீட்டர்களில். பச்சைப் பசேலெனப் படர்ந்திருந்த புல்வெளி வழியில் பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்தது; ஆங்காங்கே மாடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன; அலாரம் வைத்தெழுந்து ஸ்னூஸ் செய்து விட்டு படுப்பது போல், வழியில் சிறிது நேரம் எட்டிப்பார்த்த ஆதவன் பிறகு மறைந்து போனது. மக்கள் நடமாட்டம் தெரிய ஆரம்பித்தது; குச்சியை ஊன்றி சிலர் மலை ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள்; நாயுடன் வேட்டைக்கு செல்வது போல் சிலர்; விளம்பரங்களில் வருவது போல் மிதிவண்டியில் சிலர்… அப்படி, இப்படியென்று ஒண்ணே முக்கால் மணி நேரம் ஆயிற்று உச்சியை அடைய எங்களுக்கு; வெற்றி! உச்சியில் கடுங்குளிர் காற்று வீசியது. மேலிருந்து நோக்கும் போது, நகரம் கடுகளவாகி இருந்தது. ‘மிஷன் பீக்கர்’கம்பத்திற்கு அருகில் ஜம்முனு நின்று புகைப்படங்களை எடுத்து விட்டு, கீழிறங்கத் துவங்கினோம்.

1492380417436

Mission Peeker

மேலேறும் போது அடுத்தடுத்த அடிகள் எடுத்து வைப்பது சிரமமென்றால், இறங்கும் போது உருளும் கால்களை தடுத்து நிறுத்துவது சிரமம். என்றாலும் இறங்குவது எளிது; எடுத்துக் கொண்ட நேரமும் குறைவு. கடைசி இறக்கத்தில், இறங்கும் போது லேசான தூறல் இருந்தது. எரித்த கலோரிகளுக்கு இணையாக உணவை உட்கொள்ள வேண்டி, வண்டி தோசா ஹட் நோக்கி பயணித்தது.

செர்ரீ பறிக்க…

சென்ற ஞாயிற்றுக் கிழமை ப்ரண்ட்வுட்டுக்கு (Brentwood,CA) செர்ரீ பறிக்க சென்றிருந்தோம். பள்ளிக்கூடத்துக்கு சென்று வரும் வழியில் அவ்வப்போது நெல்லிக்காய், நவாப்பழங்கள் எல்லாம் பறித்துத் தின்றிருக்கிறேன். ஆனால் இப்படி பழங்களைப் பறித்து சாப்பிட, ஓர் ஊருக்கு செல்வதா? ‘அப்படி அங்கு என்ன விஷேஷம்?’ என்று விசாரித்தால், இந்த ப்ரண்ட்வுட் ஊரில் அறுவடைக் காலங்களில் ‘நீங்களே பறித்துக் கொள்ளலாம்’ (U-Pick) என்று ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு தருகிறார்கள். அதாவது கனிகள் நிறைந்திருக்கும் மரங்களுள்ள தோட்டங்களுக்குள் உங்களை அனுமதிப்பார்கள். நீங்களாகவே அதைப் பறித்துத் தின்று பார்த்து ;-), வேண்டுமானால் வாங்கிக் கொள்ளலாம்(சில தோப்புகளில் கண்டிப்பாக நீங்கள் பறிக்கும் பழங்களை நீங்களே வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டாயமும் உண்டு). இவ்வாறு நீங்களாகவே பறித்து வாங்கும் பழங்கள், வெளியே கடைகளில் வாங்கும் பழங்களை விட விலை குறைவாக இருக்கும். முதலில் நாங்கள் ஒரு தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து, அங்கே லோக்குவாட்(Loquat)[சீன மொழியில் பீ-பா], ப்ளம், செர்ரீ மற்றும் ஆப்ரிகாட்(Apricot) போன்ற பழங்களை ருசித்து விட்டு, வரும் போது நாங்களே பறித்த ப்ளம் பழங்களை வாங்கிக் கொண்டோம். அடுத்ததாக ஒரு ஸ்ட்ராபெர்ரீ தோட்டத்துக்குள் புகுந்தோம். இங்கே பறிக்கும் பழங்களை கண்டிப்பாக வாங்க வேண்டும் என்பதால், வெறும் வேடிக்கையுடன் நிறுத்திக் கொண்டோம். கடைசியாக ஒரு செர்ரீ தோட்டத்துக்குள் நுழைந்து, திகட்டும் வரை செர்ரீ பழங்களைத் தின்றோம். தோட்டத்திலிருந்து வெளியேறும் போது செர்ரீக்களையும், கொஞ்சம் பீ-பாக்களையும் வாங்கிக் கொண்டோம். இப்படியாக மதிய உணவு, வெறும் பழங்களிலேயே முடிந்து விட, சாயங்காலம் வீடு திரும்பினோம். என்ன தான் வித விதமான பழங்களை அன்று நாங்கள் சுவைத்திருந்தாலும், நம் ஊரில் கட்டுக் காவலை மீறி கல்லால் வீழ்த்தி கிடைக்கும் கனிகளை சுவைக்கும் போது கிடைக்கும் ருசி மட்டும் கிடைக்கவேயில்லை… 😉

Shravanabelagola

Nobody was here for three days holidays except myself and DP. So we planned a one day
trip to Shravanabelagola. MuSi also joined with us on Sunday. This time we had two
choices: a one day package in KSTDC to Shravanbelagola,Belur, Halebeedu(7 AM to 10PM)
AND KSRTC. We went with KSRTC this time. Morning 6:30 am we left our home and reached
Kempe Gowda bus stand at 7:30 am. We missed the straight bus(7:15 AM) to
Shravanabelagola. So the next plan to reach Shravanabelagola was ‘Bangalore ->
Channarayapatna -> Shravanabelagola’. We got a Dharmasthala bus going via Channarayapatna.
We reached Channarayapatna at 11:00 AM. From Channarayapatna, for every 5 minutes a
transit bus is there to Shravanabelagola. Shravanabelagola, a white pond between two
hills Vindyagiri and Chandragiri. We climbed to see Bahubali who is standing on top of
the hill, the world’s tallest monolithic stone statue. Then we went to Chandragiri and
saw the temples there. At last we returned back to Shravanabelagola -> Channarayapatna
-> Bangalore.

Nobody was here for three days holidays except myself and DP. So we planned a one day trip to Shravanabelagola. MuSi also joined with us on Sunday. This time we had two choices: a one day package in KSTDC to Shravanbelagola,Belur, Halebeedu(7 AM to 10PM) AND KSRTC. We went with KSRTC this time. Morning 6:30 AM we left our home and reached Kempe Gowda bus stand at 7:30 AM. We missed the straight bus(7:15 AM) to Shravanabelagola. So the next plan to reach Shravanabelagola was ‘Bangalore -> Channarayapatna -> Shravanabelagola’. We got a Dharmasthala bus going via Channarayapatna. We reached Channarayapatna at 11:00 AM. From Channarayapatna, for every 5 minutes a transit bus is there to Shravanabelagola.

Shravanabelagola is a city in the Hassan district of Karnataka and is around 150 km from Bangalore. It is one of the most important pilgrim sites for Jains in India. The name ‘Shravanabelagola’ means ‘the land of pond’. The town has a pond and is situated between two lofty hills called Chandragiri and Indragiri(also known as ‘Vindyagiri’).

Vindhyagiri:
A three-celled temple, 572 steps up, Odegala Basadi has images of the Tirthankaras Adinatha, Neminatha and Santinatha. It’s another 100+ steps to the top of the hill and many structures/basadis(the Jaina word ‘basadi’ or ‘basti’ means simply abode) along the path. Notable amongst them is the figure of Gullakayajji. The main doorway to the temple at the top is called Akhanda-bagilu and it was carved out of a single stone. The door has figures of Bahubali and his brother Bharata. We came at last to the quadrangle where the 57 feet world’s largest monolithic stone statue of the Bhagavan Gomateshwara Bahubali stands. The tiredness of climbing the hill flew away after seeing the peace on his face. All the 24 Tirthankaras carved figures are there in the corridor around the quadrangle.


Chandragiri:
Chavundaraya-basadi, Kattale-basadi, Kuge Brahmadeva Pillar and an unfinished statue of Bahubali’s brother Bharata(or the working model for the Bahubali statue) are there in Chandragiri. When we reached Chandragiri, it was drizzling and the climate/Vindyagiri’s view from here were awesome. There are 576 inscriptions on the rocks – the most found on a single site in India. They date from the 6th to the 19th centuries and speak of a dozen dynasties including the Gangas, Rashtrakutas, Chalukyas, Hoysalas, Vijayanagara and Wodeyars. Notable are the signature of Chavundaraya and the title ‘Kaviratna’ denoting the Kannada poet Ranna.

Story:
Chavundaraya was a scholar and writer as well as minister of the Ganga king Rachamalla. Jaina legend says that when his mother was told the story of Bahubali she took a vow not to eat or drink until she had seen his famous image at Paudanapura (said to be near Purushapura or Peshawar). Chavundaraya set out with her on the long journey but near the present site Goddess Padmavati appeared to him in a dream. She said the journey was impossible just then but that Bahubali would appear at Vindhyagiri.Next morning, Chavundaraya ascended Chandragiri and shot an arrow towards the bigger hill, where it hit a rock. He had the statue carved out of this monolith. It is conceived as the main figure in an imaginary temple, and set against the sky it is the epitome of the Digambara (‘sky-clad’) Jain ideal.

For more photo’s, Click here.