Mission Peak

சனிக்கிழமை இரவு தான் அடுத்த நாள் காலை மிஷன் மலை உச்சிக்குப் போவது முடிவு செய்யப்பட்டது. ஞாயிறு காலை 8 மணி வாக்கில் நானும், பிரவீனும் ஓஹ்ளோன் கல்லூரியில் இருந்து நடையைக் கட்ட ஆரம்பித்தோம். மலையின் தோற்றமும், உச்சியைத் தொடவிருந்த தூரமும் முதல் இரண்டு கிலோமீட்டரைக் கடக்கும் வரை மலைப்பை ஏற்படுத்தின. தட்பவெப்பத்துக்கு தக்கவாறு உடல் தயாரானதும், வேறு வழியில்லை என்று கால்கள் ஒத்துழைக்க ஆரம்பித்ததும் சிரமம் அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை, அடுத்தடுத்த கிலோமீட்டர்களில். பச்சைப் பசேலெனப் படர்ந்திருந்த புல்வெளி வழியில் பல்லிளித்துக் கொண்டிருந்தது; ஆங்காங்கே மாடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன; அலாரம் வைத்தெழுந்து ஸ்னூஸ் செய்து விட்டு படுப்பது போல், வழியில் சிறிது நேரம் எட்டிப்பார்த்த ஆதவன் பிறகு மறைந்து போனது. மக்கள் நடமாட்டம் தெரிய ஆரம்பித்தது; குச்சியை ஊன்றி சிலர் மலை ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள்; நாயுடன் வேட்டைக்கு செல்வது போல் சிலர்; விளம்பரங்களில் வருவது போல் மிதிவண்டியில் சிலர்… அப்படி, இப்படியென்று ஒண்ணே முக்கால் மணி நேரம் ஆயிற்று உச்சியை அடைய எங்களுக்கு; வெற்றி! உச்சியில் கடுங்குளிர் காற்று வீசியது. மேலிருந்து நோக்கும் போது, நகரம் கடுகளவாகி இருந்தது. ‘மிஷன் பீக்கர்’கம்பத்திற்கு அருகில் ஜம்முனு நின்று புகைப்படங்களை எடுத்து விட்டு, கீழிறங்கத் துவங்கினோம்.

1492380417436

Mission Peeker

மேலேறும் போது அடுத்தடுத்த அடிகள் எடுத்து வைப்பது சிரமமென்றால், இறங்கும் போது உருளும் கால்களை தடுத்து நிறுத்துவது சிரமம். என்றாலும் இறங்குவது எளிது; எடுத்துக் கொண்ட நேரமும் குறைவு. கடைசி இறக்கத்தில், இறங்கும் போது லேசான தூறல் இருந்தது. எரித்த கலோரிகளுக்கு இணையாக உணவை உட்கொள்ள வேண்டி, வண்டி தோசா ஹட் நோக்கி பயணித்தது.

Advertisements